Het Verhaal van Elly

De eerste keer dat ik serieus probeerde te stoppen met roken was in maart 1983! Ik herinner me nog dat onze leraar ons een testje gaf om te bepalen hoe verslaafd we waren. Iedereen stak zijn hand op, en als het niet op jou van toepassing was, mocht je je hand neerlaten. De vragen luidden: heb je ooit een bordje met niet-roken genegeerd? Of ben je ooit midden in de nacht opgestaan om te roken? Of is roken het eerste wat je doet in de ochtend?

Tegen het einde van de test waren er drie mensen in het lokaal die nog met hun handen omhoog zaten. Twee jongens achter me, en, je raadt het al, ik! De leraar leek niet al te bezorgd over dit feit, maar het bevestigde mijn diepste en donkerste overtuigingen: niemand was meer verslaafd dan ik was.

Mijn stopperiode eindigde ongeveer vier maanden later, toen ik de filters van de Marlboro-sigaretten van mijn vrienden af had geknipt terwijl ik me verschanst had in de badkamer en ik rook uit het raam blies. Ik had iedereen goed tuk gehad!

Door de jaren heen heb ik verschillende manieren uitgeprobeerd om te stoppen. Ik zei tegen mezelf dat zodra ze nieuwe therapieën zonder recept zouden hebben, dat ik dan zou stoppen. Nou, die tijd kwam en ik rookte nog steeds. Mijn dochtertje liet overal in het huis tekeningen achter met: "Niet roken alsjeblieft, anders stik ik, kuch kuch" met droevige tekeningen. Die tekeningen heb ik overigens bewaard.

Mijn kinderen werden groter. Mijn zoon werd goed in voetbal en mijn dochter werd kampioen waterpolo. Beide sporten vereisen goedgetrainde longen en een perfect uithoudingsvermogen. Hier is wat ik heb gedaan om ze te helpen: Ik bracht ze altijd weg en haalde ze altijd op in een auto blauw van de sigarettenrook, en ik zorgde ervoor dat ik in zowat elke kamer van het huis had gerookt. Ik miste een aantal hoogtepunten van hun wedstrijden, omdat ik zo nerveus werd dat ik naar buiten rende om te roken.

Tot slot probeerde ik maar een pakje nicotinekauwgom uit. Dit werkte totdat ik het op een dag zo beu was met hoe het ging, dat ik mezelf kleine beloning wilde geven. Dus ging ik naar de tabakszaak, kocht een pakje, stak er eentje op en gooide de rest van het pakje uit het raam. Ongeveer drie uur later was ik terug op diezelfde plek, op zoek naar dat pakje sigaretten.

De man van één van mijn goede vriendinnen is een arts. Hij gaf me gratis pleisters die ik liet verlopen waarna ik ze weg moest gooien. Tegen die tijd, kon ik ’s nachts niet meer slapen omdat ik de hele tijd aan het hoesten was. Ik hoestte zo hard dat ik niet snap dat er nog iemand in huis kon slapen.

Toen gebeurde het ondenkbare ...

Mijn ex-man, de vader van mijn twee kinderen, en zijn vrouw werden beiden gediagnosticeerd met longkanker. De wereld van mijn kinderen stortte in. School en het dagelijks leven werden in de wacht gezet terwijl ze voor hen zorgden. Mijn dochter belde me, snikkend om hoe haar vader kreunde in zijn slaap als een gewond dier. Hij leed zo veel pijn. Het ging snel bergafwaarts met hem. 5 maanden na de diagnose moest mijn dochter zijn luiers verschonen en woog hij nog 40 kilo en 6 maanden na de diagnose was hij dood. Zijn vrouw overleed 7 maanden later.

Hierna besloot ik dat dit zonder twijfel, definitief, absoluut mijn laatste drie sloffen sigaretten zouden zijn. Toen de laatste sigaret in zicht kwam, ging ik naar de winkel en kocht ik nicotinepleisters. Ik ging op internet en kwam allerlei nieuwe sites tegen. Deze sites gaven me een heel ander beeld van de reden waarom we roken. Ze hielpen me ontzettend bij het stoppen.

Ik rookte mijn laatste sigaret op 9 maart vorig jaar rond het middaguur. Ik sprong de mijn auto en verbleef een paar dagen bij mijn stiefdochter en haar nieuwe baby. Die eerste paar dagen hielp dat ontzettend omdat ik in een omgeving was zonder verleidingen en waar ik absoluut niet kon roken. Ik dacht niet dat ik het zou gaan redden en dat ik waarschijnlijk toe zou moeten geven op weg naar huis. Maar, op de een of andere manier, omdat ik het al twee dagen had gered, besloot ik om te zien hoe lang ik het nog verder kon uithouden. Het is ondertussen elf maanden nadat ik ben gestopt en nog steeds kan ik niet geloven dat ik al die jaren heb gewacht! Het was niet makkelijk, maar zeker niet zo onmogelijk als ik dacht. Iedereen die dit leest, die denkt aan stoppen, in hemelsnaam - doe het nu! Er is nooit een ‘goede’ tijd om te stoppen met roken. Het beste moment is zo snel mogelijk.

Elly