Het Verhaal van Joeri

5 maanden geleden had ik er genoeg van. Telkens ieder dubbeltje moeten omkeren om sigaretten te kopen. Ik was het zat dat mijn leven draaide om roken. Ik weet nog dat ik op een ochtend in december in mijn keuken stond te roken en aan het peinzen was of ik een extra baantje zou nemen om de vakantie door te komen.

Toen viel het kwartje ineens. Ik verstookte iedere maand 180 euro aan sigaretten, dus waarom stopte ik daar dan niet gewoon eerst eens mee? Het klinkt natuurlijk een beetje treurig dat ik niet ben gestopt vanwege mijn gezondheid of uiterlijk. Die dag nog kocht ik een aantal nicotinepleisters. Ik startte met 21 mg en hield dat een aantal weken vol, maar net iets langer dan eigenlijk mocht. De eerste paar weken waren nogal vreemd omdat ik niet wist wat ik met mezelf aan moest. Maar mijn vrienden, in het bijzonder mijn moeder, moedigden me steeds aan, ik kon hen niet in de steek laten!

Ik ging terug naar de pleister van 14 mg, daarna de 7 mg. Ik bleef langer aan de 7mg dan ik mocht, als een soort van steun en toeverlaat. Ik was doodsbenauwd om volledig van de pleister af te stappen, omdat ik (onterecht) dacht dat de pleister mij erdoorheen hielp. Ik besloot uiteindelijk om er toch mee door te gaan en droeg een dag geen pleister. Het was zwaar, maar niet zwaarder dan de overgang van 21 mg naar 14 mg.

Snel daarna kwam ik een paar kilo aan. Dit had ongetwijfeld te maken met mijn overweldigende VERLANGEN naar brood met dik beleg, chocolade en ijs. Ik zeg VERLANGEN, omdat ik niet kon slapen zonder iets te hebben gegeten. Nu ben ik gezond, in vorm en op een normaal gewicht. Ik eet gewoon niet zoveel en sport regelmatig.

Het is nu vijf maanden en drie weken geleden. Mijn moeder viert dit nog iedere dinsdag en iedere week is een mijlpaal. Zij is de reden dat ik geen eerdere terugval had. Ik bedoel, hoe kun je nu iemand teleurstellen die elke week een feestje voor je organiseert compleet met cadeautjes?

Ik kijk met trots terug op de eerste maanden, maar ook met het idee dat ik nooit, maar dan ook nooit meer opnieuw wil beginnen. Ik zie mensen die roken en kijk niet meer vol verlangen naar hun sigaretten. Het is het gewoon niet waard. Ik ga uit eten of naar een café en raak geïrriteerd door het feit dat m’n kleren naar rook stinken als ik naar huis ga. Als ik de adem van een roker ruik, walg ik hier van. Ik schaam me ervoor dat ik zelf zo rook.

Sommige positieve veranderingen die ik niet had verwacht hadden betrekking op mijn sociale relaties. Mijn relatie met roken stond altijd op nummer één. Sigaretten waren belangrijker dan mijn moeder, mijn vriendinnetjes en mijn collega’s. Ik luisterde maar half naar mijn vrienden, was er maar voor de helft bij als we samen waren. Mijn andere helft was een rookpauze aan het inplannen of was afgeleid omdat ik aan het roken was. Nu leef ik volledig in het moment en kan ik mijn volledige aandacht besteden aan mijn vrienden, mijn moeder en mijn collega’s. Ongelooflijk wat voor verschil dat kan maken.

Ik voel me ook schoner nu. Toen ik rookte, voelde ik me een paria en schaamde ik me voor hoe mijn huis en auto roken, laat staan voor de geur van mijn adem en haar. Ik was jaloers op niet-rokers en de onschuld die zij hadden. Zij waren vrij, ik niet. Ze keken me met medelijden aan als ik rookte (soms ook met walging). Ze snapten niet waarom ik moest roken. Ik schaamde me ervoor dat ik verslaafd was. Ik probeer om er koeltjes over te doen, dat het niet iets was waar ik graag vanaf wilde. Ik had mezelf ervan overtuigd dat ik anders was, een rebel. Nu weet ik hoe niet-rokers mij zagen, omdat ik nu zelf zo naar rokers kijk.

Ik zal de rest van mijn leven een bekeerde roker zijn, dat weet ik. En het is zo slecht nog niet als ik had gedacht dat het zou zijn. Misschien wel omdat ik er klaar voor was en ik het voor mezelf en niemand anders deed. En natuurlijk dankzij alle steun die ik om me heen had.

Joeri