Het Verhaal van Milika

Alle verhalen hebben een begin, een middenstuk en een einde. Het begin van mijn verhaal start 39 jaar geleden, toen ik 14 was en probeerde indruk te maken op de knappe vrienden van mijn oudere broer. Ik dacht dat roken de manier was om dit te doen. Ik ging naar het tankstation en gaf een paar dubbeltjes uit aan een paar sigaretten. En of ik volwassen leek: ik heb in totaal 39 jaar gerookt en leed als gevolg daarvan aan astma, bronchitis en longontsteking. Als klap op de vuurpijl ben ik al vele jaren afhankelijk van insuline als gevolg van diabetes.

Ik hoestte zo erg dat ik mijn inhalator moest gebruiken, en daarna mijn vernevelaar, terwijl ik wachtte om normaal adem te kunnen halen, zodat ik naar buiten kon om te roken. Heel vaak gaf ik ’s nachts over omdat ik zo erg aan het piepen was, en nog steeds rookte ik verder. Ik rookte tijdens drie zwangerschappen, mijn kinderen smeekte mama om te stoppen, vijf kleinkinderen, alsjeblieft oma, niet roken, maar ik ging door.

Op een vroege ochtend afgelopen augustus om 8 uur ’s ochtends, was ik buiten aan het hoesten en rookte ik de laatste sigaret van het pakje. Ik ging weer naar binnen om mijn laatste pakje uit de slof te halen, maar die was verdwenen. Als roker weet je echter altijd hoeveel sigaretten je nog over hebt. Ik wist zeker dat ik me gewoon vergist had, maar ergens was het ook een teken, de gedachte om naar de tabakswinkel te gaan voor sigaretten schoot door mijn gedachten. Maar ik keek naar de lucht en zei tegen mezelf dat ik nooit meer zou roken. Ik heb mijn inhalator sindsdien niet meer gebruikt. Noem het maar een goddelijke invloed, toeval of wat dan ook, maar ik wist dat ik nooit meer zou roken. Ik heb en uitgesproken persoonlijke overtuiging, maar ik ben niet religieus.

Een maand nadat ik was gestopt werd er bij mijn lieve man kanker geconstateerd. Hij overleefde twee operaties en het gaat weer een stuk beter met hem. Ondanks deze problemen rook ik nog steeds niet. Ik verloor mijn baan waar ik 18 jaar had gewerkt door een baas die me erin had geluisd en gedurende die tijd tot drie weken geleden, werd ik voortdurend afgewezen bij nieuwe werkgevers. Toch rookte ik niet. Ik had pijn op de borst en in januari nog een angioplastiek gehad. Nog al die tijd rookte ik niet. Ik had knallende ruzie met één van mijn dochters en toch rookte ik niet. Het punt dat ik hier probeer te maken is dat als je zit te wachten op een stressvrij moment, dit er nooit zal komen.

Stop nu je nog kunt. Ik heb het gedaan en als ik het kan dan kan iedereen het!

Milika